Geven = Nemen

"Het loopt niet lekker op mijn werk”, “Ik zit helemaal vast”, “Ik werk zo hard, maar ik krijg er niets voor terug, ze zien het niet.” Deze en vergelijkbare zinnen hoor ik vaak. Zo vaak, dat ik ben gaan zitten om er wat uitleg over te geven.

Niemand vindt het fijn als het op het werk niet soepel loopt. Het kost steeds (ongemerkt) energie om er mee op te gaan, of om het veranderen. Het geeft velen stress. De balans tussen geven en nemen lijkt verstoord te zijn.

 

Flow

Als de balans verstoord is, is er geen flow, maar meer of mindere stagnatie. Systemen hebben een juiste balans tussen geven en nemen nodig om te kunnen voortbestaan. Het is een van de systemische “wetmatigheden”.  Als persoon ben je onderdeel van vele systemen: je gezin, je bedrijf, je team, de sportvereniging, etc.

 

Prive en werk sterk verbonden

Zodra er sprake lijkt van onbalans, kijken we systemisch naar de oorzaak ervan (via een opstelling). Ligt de oorzaak in de persoon of in het bedrijf? Bij een persoonlijke onbalans, is het vaak zo dat er ook op andere vlakken minder flow is (denk aan relatie, sport, financieel, zingeving etc). De oorzaak blijkt meestal een aangeleerd patroon vanuit de vroege jeugd of familie, waarin geven belangrijker was dan nemen. Privé patronen passen we naadloos toe op ons werk. Het bewust worden en accepteren van het patroon maakt verandering mogelijk. De meesten ervaren dat een systemisch / (familie) opstelling al veel in gang zet en een groot verschil oplevert op het werk.

 

Bedrijf in Onbalans

Als de onbalans onderdeel is van het bedrijf zelf, is er meer nodig dan een verandering in jezelf. De vraag is dan hoe je het gaat aanpakken. Wat kun je accepteren en wat / waar kun je aanpassen zodat het je minder raakt.

Hoe vaak mogen we de fout in gaan?

De video over hoe een Japanse jongen met hulp toch slaagt is schattig. Ik weet zeker dat het regelmatig weer opduikt op internet omdat het mensen raakt. Bekijk het als je het nog niet hebt gezien (klik op de kleine afbeelding).

Deze week op LinkedIn kreeg het talloze opmerkingen. Zoals te verwachten is. Reacties in de trant van: inspirerend, geloof in jezelf, waar vrienden voor zijn, geweldige video, de kracht van een groep, vastberadenheid, blijven leren, jezelf een doelwit stellen, geen grappen maken over mensen die falen, geef nooit op, brengt tranen in mijn ogen, teamwerk, doorzettingsvermogen, veerkracht. Geen negatieve e-mails; iedereen was ondersteunend.

Mijn eerste reactie was vergelijkbaar.

Hoe reageerde je?

 

Toen vroeg ik me af … een parallel trekkend met werken

– Zou ik, op kantoor, de vijfde poging van iemand aanmoedigen? Welke van de personen op LinkedIn zou juichen als hun collega / ondergeschikte / baas een x aantal pogingen nodig had om iets voor elkaar te krijgen? Of hun vriend, buurman, … Zou je toejuichen?

– Hoeveel zullen inactief kunnen blijven om de persoon de ruimte te geven om opnieuw te falen? Zou ik het kunnen?

– Betekenen al onze positieve reacties dat er een onbewuste wens is om ondersteunend te zijn (op de werkvloer) wanneer mensen volharden, of met andere woorden herhaaldelijk falen?

– Zouden we (meer) ondersteunend moeten zijn? Ja? Nee? Nooit? Soms? Hangt er van af? Hoeveel fouten zijn goed?

– Is er een bepaalde leeftijdsbarrière waarna we verwachten dat we minder (of geen) fouten zullen maken?

 

Mijn antwoorden staan ​​in het onderstaande gedicht. Wat zijn jouw antwoorden?